THESE DAYS

Afgelopen weekend dook er bij vrienden zowaar een verdwaalde cassette op. Je weet nog wel, zo’n ding met spoeltjes en een magneetband. Niemand die wist wat er op stond, maar gelukkig was er nog een cassettedeck aanwezig. Een druk op ‘play’ later deinde er een golf van herkenning door de kamer bij het horen van Robert Plant’s uithalen aan het begin van Led Zeppelin’s ‘Immigrant song’. Het deed iedereen zichtbaar deugd om nog eens getuige te mogen zijn van het ondertussen 40 jaar oude ‘Led Zeppelin III’.

Ook voor mij was het weer een tijdje geleden dat ik Robert Plant, Jimmy Page, John Bonham en John Paul Jones had horen loos gaan en het was een prettig wederhoren.

Toeval of niet, maar nog geen twee dagen later hoor ik dezelfde galmende uithalen  voorbij waaien, maar toch net iets anders dan het origineel. Het blijkt Yeah Yeah Yeah-zangeres Karen O die, in een monsterverbond met Trent Reznor (Nine Inch Nails) en Atticus Ross, Immigrant Song te lijf gaat. Modern en ruig, maar met veel respect voor het origineel. De cover krijgt een prominente rol in het eerste deel van David Fincher’s (wat mij betreft totaal overbodige) Amerikaanse remake van Stieg Larsson’s Millenium. Reznor en Ross, die eerder al met Fincher samenwerkten voor ‘The social network’, verzorgen de volledige soundtrack van ‘The girl with the dragon tattoo’. 

Wedden dat de soundtrack beter zal zijn dan de film?

Dan Auerbach en Patrick Corney zijn u wellicht beter bekend onder hun alter ego The Black Keys. Het Amerikaanse duo is al een dikke 10 jaar actief in de indie bluesrockscene en met elke nieuwe plaat groeit hun status.

Pas bij hun 3^e album ‘Rubber factory’ (’04) merkte ik de band op. Single ’10 AM automatic’ stak vol rammelende, rauw klinkende, gitaren en dan spitsen mijn oren zich als vanzelf. In de loop van de volgende jaren bleef de band albums uitbrengen, waarvan er sporadisch singletjes opdoken op StuBru : ‘Your touch’, ‘Strange times’, … Toch bleef de grote doorbraak uit.

Daar kwam op 18 mei 2010 bruusk verandering in. Op die dag verscheen immers album nr. 6. ‘Brothers’ kon onmiddellijk op de goedkeuring van de internationale pers rekenen. De garageblues van The Black Keys klonk dankzij het productiewerk van Danger Mouse nog net iets vetter en de ene na de andere toptrack bestormde de charts : ‘Tighten up’, ‘Next girl’, ‘Howlin’ for you’. Het leverde Auerbach en Corney wereldwijd nominaties op voor ‘album van het jaar’ en er volgde een uitgebreide wereldtour.

En nu deelt het duo uit Akron, Ohio een nieuwe uppercut uit. ‘El Camino’ is het 7^e studio-album en met  eerste single ‘Lonely boy’, wellicht de stap naar werelddominantie. Opnieuw geproduced door Danger Mouse is ‘Lonely boy’ een wild om zich heen trappend garageblues pareltje dat zich diep in het muzikale geheugen nestelt.

Er rest u nog voldoende tijd om 'El Camino' vanbuiten te leren tegen 23 januari. Dan spelen The Black Keys ten dans in de Antwerpse Lotto Arena.

Met Iceland Airwaves meer dan een week achter de rug, is het tijd om tevreden terug te blikken. Wat viel er te ontdekken? Een persoonlijke top 5 :

1. Björk (IS) : La Gudmundsdottir’s futuristische en multimediale spektakel ‘Biophilia’ alleen al was de trip naar Reykjavik meer dan waard. Spectaculaire nieuwe instrumenten, bijwijlen meer dan 30 performers op het podium en een eigenzinnige, maar uitstekend opgebouwde setlist. En dat alles in de adembenemende architecturale parel Harpa. Unbeatable.

2. Other Lives (US) : Indiefolk-supersterren in wording. Hemelse vocalen gekoppeld aan naar Morricone en Sigur Ros refererende soundscapes, maar toch altijd to the point en recht naar het hart. Fleet Foxes met ballen, band van het jaar. Half november spelen de jongens uit Oklahoma op het Crossing Border festival in Antwerpen. Gaat dat zien!

3. The Violet May (UK) : Nog quasi onbekend op het vasteland, maar daar gaat snel verandering in komen. Het IJslandse publiek werd weggeblazen door de wall of sound die deze Engelse blokes de zaal in keilden. Oasis in overdrive. Een stuwende ritmesectie en hitsige gitaren, I was shaking my ass off! Festivalhelden to be. Wie haalt deze killerband naar België?

4. Kira Kira (IS) : Kira Kira is het project rond Kristin Björk Kristjansdottir. De experimentele band speelde in de kleine Frikirkjan, een oergezellige kerk aan de grote vijver downtown Reykjavik. Het werd een bevreemdende, maar intrigerende ervaring. Een arsenaal aan bezwerende klanken vulde de ruimte en al wat je nog kon doen was met open mond zitten luisteren. Een soort intellectueel Massive Attack voor gevorderden doorspekt met jazz- en ambientinvloeden. Na hun (veel te korte) showcase prompt hun twee cd’s aangeschaft.

5. Endless Dark (IS) : IJslandse metal, ik wist niet goed wat me er bij voor te stellen. Zonder al te grote verwachtingen stond ik vlak voor het podium in Gaukar a Stöng, een werkelijk piepkleine zolderzaal annex bar. Maar wat een storm ontketenden de youngsters van Endless Dark. Een bonte, loeiharde mix van thrash en speed met knipoogjes naar Slayer, Slipknot en of course Metallica. Killerriffs en beukende drums. Nu nog op zoek naar een betere zanger en de weg naar internationaal succes ligt wijd open. Wel vreemd hoe het begrip ‘moshpit’ in Reykjavik nog onbekend is en hoe het publiek de gitaarsalvo’s bijna roerloos onderging. Net toen ik dacht : “dat wordt hier opletten…” sprak een lichtjes aangeschoten local me aan met “where you from?” en trakteerde me op een frisse pint. Rare jongens, die IJslanders! 

Na maanden aftellen is het volgende week zo ver : ICELAND AIRWAVES in Reykjavik. Vijf dagen lang tientallen optredens in allerlei venues, van beloftevolle internationale artiesten tot de crème de la crème van de IJslandse muziekscene. Het wordt hard uitkijken naar o.a. Other Lives, GusGus, Mammut, Of Monsters And Men, Bloodgroup, Benjamin Francis Leftwich en als absolute top of the bill Björk in het wonderlijke nieuwe Harpa-complex.

Wie er jammer genoeg niet zal bij zijn is Justin Vernon aka Bon Iver. Nochtans troostte de Amerikaan zich geen enkele moeite om IJsland in the picture te plaatsen. Voor zijn nieuwe single 'Holocene' trok hij met een hele filmploeg naar het vulkanologische eiland. Het resultaat is ronduit adembenemend en een ware ode aan IJsland. De beelden van Jökulsarlon, Dyrholaey en het woeste binnenland versterken op dramatische wijze de muziek en vice versa.

Een meesterwerk van de man achter 'Skinny love' (dat momenteel op brute wijze onrecht wordt aangezien door een misbaksel dat zich Birdy noemt).

Nu ik voor 't Zuiderhuis en dus ook voor Vreemde Kontinenten werk, leer ik in ijltempo de wereld kennen. Van Zuid-Amerika over Afrika naar Azië en terug, vaak gebeurt het allemaal in één dag. Super boeiend en constant doe ik ontdekkingen. 

Mijn collega Dominique is dé specialiste wat woestijnreizen betreft en alles wat daar mee samenhangt. Noord-Afrika, het Midden-Oosten, de Touaregs, ... hebben voor haar geen geheimen meer. Eén van haar paradepaardjes is de Mali blues, de muziek zoals ze door de woestijnbewoners van vandaag wordt gemaakt. 

Sinds hun verschijning op het 'Festival du désert' is het Malinese Tinariwen wellicht de bekendste exponent van de Mali blues. De Touaregs vermengen Noord-Afrikaanse en westerse klanken en diepen op die manier hun woestijngeluid verder uit. 

Onlangs verscheen 'Tassili', het achtste album. Ter promotie tovert Tinariwen op woensdag 19/10 de Brusselse AB om tot een broeierige zandvlakte. Warm aanbevolen.